Columns

Toon alles / Verberg alles

Zwart

Zwart is vaak de lievelingskleur van grote mensen. De achterliggende gedacht is dat de kleur zwart zou afkleden. Men denkt dat zwart niet alles laat zien aan bobbels. Dat klopt ook wel. Maar er gebeurt wel iets anders. In zwart tekenen de contouren zich af. Men blijft dus even groot maar wel zonder diepte. Men wordt als het ware een groot zwart vlak dat visueel ruimte inneemt zonder diepte. Men wordt als massief ervaren. De taal van zwart is dat het afstand schept, koel, is en soms zelfs agressief. En zwart laat weinig ruimte. Zwart is ook mysterieus, sexy en heeft macht. 

Mat zwart neemt de meeste ruimte in zonder diepte. Denk maar eens aan auto's; een matzwart auto's zie je nooit. Auto's zijn altijd glanzend en niet voor niets. Bedenk dat kleding in het zwart bijna altijd mat zwart is; tenzij het fluweel, zijde, satijn of een glansstof is. Maar die stoffen worden eerder voor gelegenheden en feesten gebruikt. Meestal draagt men katoen, wol of ribcorduroy. Mat zwart dus. Natuurlijk kun je ook zwart met een kleurtje dragen maar zwart met kleur is niet altijd zo mooi. Zwart voegt niet iets toe aan de kleur; eerder verhardt het de kleur. Denk maar aan geel met zwart; een kleurcombinatie die gebruikt word voor het teken van radio activiteit. Rood met zwart wordt in de dierenwereld vaak gebruik om vijanden af te schrikken. Wat nu te doen wanneer zwart niet de meest geweldig kleur voor grote mensen. Kies donkere kleuren zoals bijvoorbeeld donkerrood, grijs, bruin, blauw, paars, aubergine. Combineer met lichtere kleuren. Voorbeeld: diep donkerrood broek/rok met jasje. Eronder een top of t-shirt in licht roze. Wat ook kan, is kiezen voor een lichte kleur zoals licht blauw met een donker blauwe top of t-shirt eronder. Door een lichte kleur over een donkere kleur te dragen ontstaat er diepte en contour. Dan maak je bruik van de donkere kleur die camoufleert en diepte geeft. Bovendien komt men vriendelijker en benaderbaarder over 

Niet iedereen kan zwart 'dragen'. Eigenlijk heb je een krachtige en vriendelijke uitstraling nodig om zwart te dragen; jíj moet het zwart dragen en niet het zwart jou. Hoewel dat vaak gebeurt. Mensen dragen zwart om niet op te vallen; ze verzuipen als het ware in zwart. Eerst zie je het zwart; groot vol en visueel ruimte innemend en ergens daar boven is een hoofd. Het hoofd staat los van de kleur en is bijna niet zichtbaar door het zwart. Lichaam en hoofd; twee vormen die los van elkaar lijken staan. De aandacht gaat vooral naar het zwarte volume en niet naar het gezicht. Men wordt dus eigenlijk niet gezien; laat staan onthouden. Dit in tegenstelling tot het dragen van een donkere kleur die samen met een wat lichter kleur de aandacht naar het gezicht leidt. Omdat men het als vanzelf naar het gezicht wordt geleidt, wordt men gezien. En wij willen nu eenmaal altijd mensen in de ogen kunnen kijken zonder afleidingen. Men wil weten wie men voor zich heeft. Kleur is een hulpmiddel om gezien te worden.

Kleur kan ook de persoonlijkheid ondersteunen. Wil je serieus genomen worden in je werk, draag dan kleuren als antraciet met lichtgrijs of donkerblauw met lichter blauw of cremewit. Wil je creatief overkomen draag dan paars met rozerood of oranje met warmgeel. 

Niet alleen kunnen kleuren je ondersteunen in de dingen die je wilt doen; ze kunnen je ook een beter gevoel geven over jezelf. Wanneer je jezelf in de spiegel ziet en je bent er tevreden over, blij met jezelf, dan straal je dat van sprekend ook uit. Grootte is dan niet meer belangrijk; een positieve uitstraling wel!

De korte lange broek of de lange korte broek

Opeens waren ze in de mode; broeken die te kort waren. Eerst dacht ik nog dat het een vergissing was. Maar dan wel een grote vergissing. Eentje die met bootladingen  per ongeluk in Nederland was beland. Maar na een bezoek aan een kledingwinkel bleken er rekken vol te hangen met deze korte lange broeken. Of zijn het lange korte broeken. Deze broeken hebben niet de lengte en pasvorm van een Capribroek (een broek die net over de knie valt en het been omsluit) en ook niet het model van een pofbroek. Nu heb ik altijd even tijd nodig om te wennen aan een nieuw modebeeld. De korte lange broek deed niet alleen mee in de zomer maar ook in de winter. Dan met een paar laarzen er onder. En echt iedereen liep er mee. Of het nu een pak was of een casual broek. 

Toen vorig jaar de zomer begon, kwam mijn man op de eerste mooie warme dag thuis van boodschappen doen. Hij was onthutst; dit jaar droegen ook mannen die korte lange broeken. Of ik dat al gezien had, vroeg hij. "Nee", zei ik. Nou híj ging ze niet dragen. Van z'n leven niet. "Weet je", ging hij verder, "hoe dat er uit ziet?" "Wat?", vroeg ik. "Nou, zo'n man in zo'n korte lange broek?" "Vertel". "Die broek is dus zo kort". Hij trok zijn broek op en zijn harige kuiten verschenen. "En dan", vervolgde hij, "dragen ze er van die outdoor sandalen bij. En in het ergste geval hebben ze er sneakers met sokken bij aan". Ik was het met hem eens; het zag er niet uit. 

Toen ik de andere dag buiten liep, zag ik zowel mannen als vrouwen met de korte lange broek. U zult mij wel voor gek verklaren maar ik vind die broeken niet mooi staan. Bij niemand. Hoewel er zijn uitzonderingen. Kwestie van smaak, denkt u nu. Toch? Is dat zo? Is het een kwestie van smaak? 

Laten we samen eens kijken naar die lange korte broek of korte lange broek. Wat gebeurt er wanneer iemand zo'n broek aantrekt. De enkels en een stuk van de kuiten worden zichtbaar. De meeste lange korte broeken eindigen op het breedste gedeelte van de kuit. Een voordeel voor mensen met dunne benen. Maar volle kuiten worden hierdoor nog deze nog voller. Hoe komt dat? Simpel; er zijn breedte lijnen en lengte lijnen. Daar waar een broek (of een rok) eindigt, ontstaat een breedte lijn. Of te wel; een breder makende lijn. Wanneer iemand korte benen heeft, worden deze benen nog korter door de korte lange broek. En heeft iemand korte en wat vollere benen, dan worden deze benen niet alleen nog korter en maar ook nog eens breder. In het ergste geval ontstaan er wortstenpootjes. Of varkenspootjes. Kort en breed. Is dat wat u wilt? Ik hoor het al; u draagt de korte lange broek met laarzen. En dan geldt dat niet. Is dat zo? Ga, als u het aan durft, eens voor de spiegel staan. Doe eerst een gewone saaie lange broek aan. Met rechte pijpen en laarzen. Als u dat (nog) in de kast heeft hangen. Trek dan langzaam uw pijpen omhoog en kijk wat er gebeurt. Worden uw benen langer of korter? Het kan helpen wanneer u er foto's van maakt. Eentje met een gewone lange broek en eentje met eentje met de korte lange broek. Print de foto's uit en kijk. Met welke broek lijken uw benen langer? U kunt uw bevindingen mailen naar de redactie. Ik hoor het graag van u! 

 

Wanneer mannen echter zo'n korte lange broek aan hebben, gebeurt er naast het verkorten van de benen, nog iets anders. Mannen, lieve mannen, denkt u dat u er aantrekkelijk uit ziet met uw harige kuiten? Begrijp me goed. Ik heb niets tegen harige mannen. Ook niets tegen haarloze mannen. Maar wel tegen harige kuiten wanneer dat het enige kleine stukje haar is, dat ik kan zien. Ik zal u niet vragen uw benen te scheren zoals vrouwen doen. Maar ik kan u wel zeggen dat dat kleine stukje van uw harige kuiten lust ontnemend zijn. 

 

Mannen, uw aantrekkingskracht zit niet in het stoer ontbloten van een klein stukje uw harige kuiten. Uw aantrekkingskracht zit in het verbergen van uw haren. Of het volledig laten zien er van. Dat klinkt misschien heel tegenstrijdig, maar soms is het gewoon alles of niets. U bent veel mooier in een echte lange broek of in een echte korte broek. In een lange broek zien we niets van de kuit en deharen. En in een korte broek zien we de hele harige kuit met soms een stukje dij waardoor uw benen met haren tot hun recht komen. 

 

Ja, werpt u nu tegen, wat moet ik aan als ik moet werken en de mussen vallen van de daken van de hitte? Een lange broek. Of beter gezegd; een pantalon. Korte broeken en outdoorbroeken zijn voor outdoor. ( outdoor=buitenshuis) Om bijvoorbeeld in te tuinieren, te fietsen of te luieren in een hangmat. Tenzij u stratenmaker bent. Of glazenwasser. Dan bent u een boffert die zich kan permiteren om in een korte broek zijn werk te doen. 

 

Ik kom even terug op wat mijn man aan het eind van zijn relaas over de korte lange broek zei. "Mannen, volwassen mannen weten niet dat ze er in een lange korte broek uit zien als een kleuter". Klinkt hard. Ik weet het. Maar bedenk dat u zelf mag kiezen hoe u ervaren wilt worden. Dat houdt in dat u goed moet weten wat kleding voor u doen. Het kan u een man maken of een ...........

 

Nu vraagt u zich af of zo'n korte lange broek dan echt zo lelijk is voor iedereen. Nee, niet voor iedereen. Vrouwen die lang zijn, boven de 1.80 en die beschikken over goed gevormde maar wel slanke kuiten, kunnen hun voordeel er mee doen. de korte lange broek maakt ze kleiner en verbreedt hun kuiten. En om het beeld af te maken is het handig om er een paar mooie laarzen of elegante schoenen bij dragen. 

 

Tot slotte nog een tip: vraag u af of het klakkeloos volgen van de mode uw voordeel is. Wordt u er ècht mooier van. Of wordt alleen de kas gespekt van de winkelier? 

 

 

Feest met kleur

De afgelopen weken heb ik heerlijk elke zaterdagavond op de bank genoten van een dansspectakel. "Dancing with the stars" waar het ging om de beste stijldanser of danseres. Als ware vakidioot heb ik genoten van de kleding van de verschillende dansparen. De glitters en kleuren van de dansers, de jury en de presentators sprankelden je tegemoet. En iedere keer was het weer een feestje. Ik moet bekennen dat ik soms vergat om te kijken naar de dansprestaties omdat de de jurk of het pak al mijn aandacht had. 

Voor het eindbal had iedereen uitgepakt. Zelfs het publiek had zijn best gedaan om er feestelijk uit te zien. Zo ongeveer iedereen in het publiek was in stralend zwart. Hier en daar met een glitter of met iets wits. Het leek wel een begrafenis. Ik schrok ervan. Gelukkig waren de dansers nog steeds in prachtige kleuren. Ik realiseerde me, dat wanneer men denkt aan kleding voor een feest, men denkt aan de zwarte kleding. Men vindt het blijkbaar niet passend om kleurrijk gekleed te gaan naar een feest. Nee, we gaan feestelijk in het zwart. 

Binnenkort is het weer de feestmaand december en ik zie het al weer voor me. De kerstboom met kleurrijke ballen, de zachte gloed van kaarsen op allerlei plekjes in de huis. De sfeer is warm en gezellig. Het geurt naar groen en lekker eten. Bij somige mensen komt Rudolf het rendier voorbij met zijn bekende deuntje. Bij anderen staat de kerststal centraal met het verhaal van Jezus. Tijdens deze korte en donkere dagen van het jaar vieren we de terugkeer van het licht. Want dat was dit feest van oorsprong en de kerk heeft daar de geboorte van Jezus aan toegevoegd. Maar hoe dan ook; voor de een is het de geboorte van Jezus en voor de ander de terugkeer van het licht. 

Een paar geleden was het vaak zo dat kleding voor feesten en andere gelegenheden als trouwerijen en partijen meestal een donkere kleur had of zwart was. De verkopers zeiden dan ook steevast; "Zwart is altijd goed". Of te wel; je kan je er geen buil aan vallen en het is veilig. Tenslotte doet iedereen het. 

Gelukkig is het tij aan het keren. Steeds meer feestkleding is een feest; het heeft kleur, het is versiert met glitters, met borduursels, met kant en franjes. Soms is het gewoon barok of 'duizend en een nacht". We gaan terug naar de tijd van de Middeleeuwen. "Wat?" Ja, u hoorde het goed. De Middeleeuwen. Mocht u denken dat de Middeleeuwen alleen maar saai en kleurloos waren, dan moet ik u terleurstellen. In het boekje "Van Karmijn, purper en blauw" van Herman Pleij, kunt u lezen dat deze tijd bijzonder kleurrijk was. Toegegeven; voor het volk was kleur onbetaalbaar. Maar oké. De adel was zeer bont gekleurd. Uit deze tijd stammen de kleurcodes zoals: rood is liefde, geel is haat en blauw is trouw. 

De monniken zetten zich af tegen dit bont geweld en gingen zich hullen in zwart, wit en bruin. Immers; schapen zijn er in zwart, wit en bruin. En zo heeft God ze gemaakt. Kleur is van de duivel! Zij zetten de toon voor het afstand nemen van kleur en kozen voor sobere en of sombere kleuren. Al snel volgde de adel en de elite dit kleurgebruik op en men verscheen bij gelegenheden in zwart, blauw met wit. Men drukte hiermee zijn voornaamheid en waardigheid uit. En met deze erfenis van kleurgebruik leven wij nog steeds. 

Maar zo als ik al zei, kleur mag weer. Het mag zelfs weer bijna bont gekleurd. En ik ben daar blij mee. Mijn indruk is dat mensen baat hebben bij kleur. Sterker nog; dat mensen kleuren nodig hebben. Want anders zouden wij of kleurblind zijn of zou de wereld er kleurloos uit zien. 

In dit nummer van Big is Beautiful kunt u genieten van prachtige feestelijke kleding en u laten inspireren door kleurrijke feesten in sfeervolle ambiances. En als ik u mag adviseren; laat het zwart en wit voor wat het is en ga voor kleur. Ga voor mooie roden, paarsen en aubergines. Of diep donker groen. Mocht u toch voor zwart kiezen, vraag u zelf dan af of u ook zwarte ballen in de boom zou hangen. 

Ik wens u een kleurrijke en gloedvolle Kerst en een stralend begin van 2006. 

 

Rode Golf

Er woedt in Nederland een rode golf. Elke vrouw die zich zelf een beetje heeft zitten waagt zich er aan. Aan rode verf in het haar. Ongeacht of het staat of niet. Warm, anders, gewaagd, opvallend. Nooit meer saai melkboerenhondenhaar. Nooit meer een naar spruitjes ruikende asblonde kleur. Sprankelend rood is van deze tijd. Jong en dynamisch. Niet alleen het melkboerenhondenhaar moet rood; ook de eerste grijze haren moeten weg geverfd worden. Rood is dé magisch kleur die wonderen doet. Het moet de geveinsde saaiheid en het ongenoegen met het eigen uiterlijk maskeren. En een rode haarkleur doet nog meer; het maakt je 'warm'. En dat willen we graag in dit kikkerlandje. We willen een 'warme' persoonlijkheid zijn met een 'warme' uitstraling. Immers, niemand wil een koele persoonlijkheid zijn. Wel een 'cool' persoon. Het is soms wat verwarrend; wel cool maar niet koel. 

Nog verwarrender is het feit dat de meeste mensen hier in Nederland niet een warme kleuring hebben. Ik bedoel de kleuren van de huid, haar en ogen. Grof weg gezegd hebben 80% van de Nederlanders een koele huidkleur. Of die nu licht is of donker. En ook de haar kleur. De ogen kunnen zowel een warme als een koele kleur hebben. 

"Wat is een warme kleuring", vraagt u zich terecht af. Mensen met echt rood haar, geboren met rood haar, die hebben een warme huidkleur. Als je in Nederland goed om je heen kijkt dan zie je niet zoveel mensen met dat echte rode haar. Als je in Engeland, Ierland of Schotland om je heen kijkt, dan zie je veel meer mensen met echt rood haar. Vaak hebben die een licht huid met een wat gelig kleur. Soms vol met sproeten. 

"Ja, en?" denkt u nu. "Wat moet ik met deze informatie". Straks in de spiegel kijken. Weet u wat er gebeurt wanneer u uw haar rood verft en bent van nature niet rood? U ziet er niet mee uit. U denkt dat rood geverfd haar u jonger maakt en levendiger. Dat is niet zo. Het rood geverfde haar maakt u ouder, rimpeliger en vaal. In het ergste geval gaan mensen aan u vragen of het wel goed met u gaat. Soms vinden ze dat u er de laatste tijd een beetje moe uit ziet. Als u regelmatig van dit soort dingen hoort kan het effect zijn dat u zich ook moe gaat voelen. En misschien wel wat depressief. En dat was niet de bedoeling. De reclame had u wat anders beloofd. Een gloedvolle kleur die u zou laten stralen. Tja, de waarheid is hard. 

"Wat moet ik dan?" hoor ik u roepen. Mijn haarkleur is zo saai. En ik wordt ook nog eens grijs. Bent u een saai mens? Nee! Voelt u zich oud in uw hart? Ook niet. Goed zo! U bent dus niet saai en ook niet oud. U heeft levenservaring en wijsheid. Maar wie geeft u dan die boodschap? De reclame. Slimme jongens en meisjes die u eerst vertellen dat u niet oké bent om u vervolgens een product aan te smeren. En sommige kappers. Ik heb er ook een gehad die mij via de spiegel vertelde dat het nog al schortte aan mijn haar. Het een was saaie kleur en er zaten wel drie grijze haren tussen. Hij had de oplossing; ik moest geverfd worden en wel onmiddellijk. Hij had voor mij een mooie warme rode kleur in gedachte. Die zou mij fantastisch staan. Sprankelend en jong. Zijn boodschap was duidelijk; jij bent niet oké zoals je bent. Ik viel stil en voelde een mengeling aan gevoelens opkomen waar boosheid er een van was. Mijn antwoord was verhelderend voor hem. Ik was niet saai en dus ook mijn haarkleur niet. En die drie grijze haren waren geen enkel probleem voor mij. Ik had besloten om kleurrijk grijs te worden. Toen viel hij stil. 

Ik heb het vermoeden dat we mekaar saaiheid aanpraten. En dat is een misvatting. Afgelopen vrijdagavond kwam het lijstje van de 10 mooiste modellen van de wereld voorbij op de televisie. En wat schetst mijn verbazing; er zijn twee Nederlandse vrouwen bij. Een van hen is inmiddels ergens in de dertig en heeft donkerblond haar. Ze is dus oud en ze heeft melkboerenhondenhaar maar staat wel op tiende plaats van het lijstje. Bovendien doet ze niet aan botox. Haar geheim? Ze vertelde dat ze gewoon goed zorgt voor zichzelf en hard werkt. 

En dan wil ik u nog iets mee geven. Kijk eens naar de haarkleuren van vrouwen in het buitenland. België of Duitsland. Die rode golf houdt zo ongeveer op bij de grens. Het schijnt ook zo te zijn dat er speciaal voor de Nederlandse markt rode kleuren ontwikkeld worden. En dat allemaal omdat wij denken dat we saai zijn, en koel. 

Lieve mensen, het is genoeg geweest met ons saaiheidssyndroom. Nederlanders zijn niet saai. Nu niet en nooit geweest. We zijn warmbloedig met 'cool' melkboerenhonden haar. 

Weg met het rood! 

 

 

Kat of de hond

"Jij?" 

"Eh, ja." 

"Echt waar?" 

"Ja, echt waar." 

"Maar dat slaat toch nergens op?' 

"Hoe zo?" 

"Nou, ik kan me niet voorstellen dat jij iemand die maat 60 heeft of zo, kan adviseren. Wat weet jij nou van een voller figuur. Van grote borsten. Stevige benen. Of een buik. Nou, wees eerlijk. Wat heb jij nou gemeen met iemand die maat 58 heeft. Of Maat 60?" 

"Niets en heleboel." 

Tja, ik weet natuurlijk niet hoe het voelt om zo groot te zijn maar ik weet wel hoe het voelt om een vrouw te zijn. En net als elke vrouw wil ik me vrouwelijk voelen. Mooi zijn en leuke kleding dragen. Met mijn maatje 36 worstel ik met dezelfde dingen als grote vrouwen. Ik ben ook altijd op zoek naar winkels waar mijn maat wel te krijgen is en waar ik kan kiezen uit een verschillende modellen. Twee winters geleden had ik mijn zinnen gezet op een paar laarzen. Ik had een paar schoenwinkels op het oog en ging op pad. Pas bij de vijfde en laatste winkel vond ik een paar laarzen die pasten om mijn zeer slanke kuiten. De oogst van een middag schoenwinkel in en schoenwinkel uit was één paar passende laarzen. Niks keus, nemen of niet nemen. 

Afgelopen jaar waren enkellaarsjes in de mode. Ik heb niet eens de moeite genomen om ze te vinden. Maar tijdens een zoektocht naar een paar zwarte hoge hakken, zag ik een paar smal lijkende enkellaarsjes. Ik probeerde ze en tot mijn grote verbazing zaten ze bijna sluitend om mijn enkels. En de zwarte hoge hakken zaten ook al perfect. Mijn man, die er bij was, vroeg welke van de twee ik zou nemen. De hakken of de laarsjes. Kiezen? Nee, ik ging niet kiezen. Ik nam ze allebei. De luxe van kiezen ken ik niet. Ik weet dat als er in mijn maat de mogelijkheid is om zomaar twee dingen tegen te komen die allebei passen, ik niet moet kiezen. Het kan namelijk wel eens jaren duren voordat ik weer iets passends vind. In mijn kledingkast tref je dan ook drie dezelfde pantalons aan in verschillende kleuren. En vier dezelfde T-shirts in verschillende kleuren. Klinkt saai maar geen hond die het ziet omdat ik er verschillende combinaties mee maak. 

Een week of wat geleden waren wij weer in Limburg. In Maastricht om precies te zijn. Daar zit een lingeriewinkel die mijn maat BH's heeft. En dan bedoel ik niet dat ik kiezen uit 3 of 5 modellen. Nee, ik bedoel dat die winkel zomaar 5 lades heeft met mijn maat! En dat mijn maat zelfs in de uitverkoopbak ligt. Ik kan kiezen. Een walhalla; een BH walhalla. Ik slaag er dan ook altijd en ben daar heel blij mee. De juiste maat vinden is een; de juiste stoffen is een ander ding. 

Ik ben niet alleen een petietje, ik ben ook nog eens bottig. En dat is eigenlijk wel mijn aller grootste probleem; mijn zichtbare botten. Ik vind dat vreselijk. Die puntige ellebogen, knokige knieën en kinderpolsjes. Ik doe er alles aan omdat te camoufleren. Ik draag lange mouwen, lange broeken en rokken tot net over de knie. Nooit een korte broek want dat is echt geen gezicht. Zelfs niet met 30 graden in de achtertuin. 

Om die bottigheid te camoufleren heb ik stevige en wat vollere stoffen nodig. Want soepele, als water vallende stoffen, hangen als natte theezakjes om mijn lijf. Mooie doorzichtige stoffen met prachtige prints verworden tot keukengordijntjes op mijn lijf. Ik vul ze niet; ik heb geen vlees of vet om die stoffen soepel te laten vallen om mijn lijf. Die stoffen accentueren juist mijn schonkig lijf. En dat wil ik niet. 

In de loop der jaren ben ik een meester geworden in het camoufleren van mijn bottigheid. En uit eindelijk ben ik er achter gekomen dat bottige mensen sommige dingen niet moeten doen die volle mensen juist wel moeten doen. En anders om. Voor mij maakt het dus niet uit of je door de hond of de kat gebeten wordt; weten wat en hoe je kan camoufleren is de truc voor dik en dun! 

 

 

Beladen vrouwen

Scène 1. 

Op de dijk fiets een vrouw. Voor over gebogen. Tegen de wind in. Stoere fiets, windjack, sneakers en iets op haar rug. Nee, het is niet haar kind; dat zit in het kinderzitje. Een kwartiertje later zie ik haar weer. Nu windje mee. Leeg kinderzitje maar wel met een bult op haar rug. Wat sjouwt ze daar toch mee? 

Scène 2. 

Een vrouw in de metro van hier naar daar. Het is spitsuur en iedereen staat tegen iemand anders. Er gaat een telefoontje. Men kijkt elkaar aan. "Is dit jouwe?" Een vrouw ontdekt dat het de hare is en er ontstaan rare bewegingen. Ze wringt zich in allerlei bochten. Het ziet er uit als een een nieuwe variatie op streetdance. Het begint bij haar schouders die ze om beurten heen en weer beweegt en wat schudt. Het telefoontje wordt ongeduldig en laat een kat steeds luider miauwen. Er ontstaat rumoer omdat men niet precies weet of het een echte kat is of een telefoontje. Er glijdt iets van haar schouders en ze trekt het naar voren. Ze rommelt en peutert aan wat touwtjes. Dan is het stil. Nèt te laat. Een paar piepjes melden dat er een boodschap voor haar is. Ze zucht. 

Scène 3. 

In een restaurant zitten een man en een vrouw. Ze zien er prachtig uit. Hij in een knap strak pak. Zij in een elegante japon met spaghetti bandjes. Ze is mooi. En hij geniet van haar en zij van haar toetje. Na de koffie staan ze op. Hij doet zijn jasje dicht. Zij staat op en pak haar tas. Met een elegant gebaar beland er een bult op haar rug. Haar japon verandert in een zomerjurkje van Zeemankwaliteit. Weg schoonheid. 

Scène 4. 

Ervaringen van een jonge hoogopgeleide blonde vrouw met een pittige baan. Ik zie haar regelmatig. Soms hoor ik haar mopperen over mensen op haar werk die haar, in haar ogen, niet serieus nemen. Zij denkt dat het komt door haar prachtige blonde haren maar ik weet wel beter. Haar entree is altijd goed tot ze haar rugzakje met beertjes op het bureau zet. Weg geloofwaardigheid. In een klap is ze verandert van een jonge zelfstandige hoogopgeleide vrouw in een jong blond meisje met beertjes. Er over praten heeft geen zin want het rugakje met beertjes is haar Talisman. Tja, breng daar maar eens iets tegen in. 

De oplettende lezer heeft in middels in de gaten dat het hier niet gaat om een nieuw ziektebeeld maar wel om een merkwaardig verschijnsel van bulten op ruggen. Het gaat om beladen vrouwen. Vrouwen die letterlijk en figuurlijk een zwaar leven hebben. En die je dus herkent aan bulten, rugzakken, op hun rug. Die bulten worden overal mee naar toe gesjouwd. Naar het werk, naar een feestje, naar restaurant of een receptie. Soms zelfs naar een sollicitatie. Een van de gevaren van zo'n rugzak is dat er zoveel in kan. En daar maken sommige vrouwen dan ook dankbaar gebruik van. Er zit van alles in. Nuttige dingen als tampons, zakdoekjes, lippenstift, pen en  agenda. Maar ook onnuttige dingen als een oude boterham in een plastic broodzakje. Een paraplu wanneer het niet gaat regen. Handschoenen in de zomer. Soms zit er een heel leven in zo'n rugzak met de gedachte dat men niet zonder kan. 

Tip voor alle beladen vrouwen; zet een kop thee of koffie. Pak die zak en schud de inhoud op tafel. Bekijk rustig alle zaken die er uit vallen en selecteer ze. Neem waardig afscheid van alle dingen die je jaren lang hebt mee gesjouwd en die nu niet meer nodig zijn. Dat ruimt vast lekker op. Neem een goed glas wijn. Doe de overige nuttig en nodige spullen in een plastic tasje en ga lekker shoppen voor een nieuwe tas. Voel, terwijl je buiten loopt, de lichtheid die in je leven is gekomen. 

Tracteer jezelf met een nieuwe tas die weer geeft wat jij bent; speels,,praktisch, verleidelijk, licht-zinnig en of stevig. Om maar wat te noemen. En hopelijk neem je jezelf voor om nooit meer een beladen vrouw te worden. 

Langer houdbaar

Een Nederlandse grootgrutter heeft onlangs de houdbaarheidsdatum van zijn melk veranderd. Op het pak staat nu: 'verbeterde houdbaarheid. Om eerlijk te zijn, wist ik niet goed wat het betekende. Is er iets veranderd aan de kwaliteit van de melk? Het blijkt een psychologische zet te zijn zodat de consument, die vaak voor een hele week voorraad inslaat, minder weggooit. Een nobel streven in onze overdadige welvaartsmaatschappij. 

Het staat in schril contrast met de manier waarop wij over ons zelf denken. Documentairemaakster Sunny Bergman (34) maakte over de drastisch afgenomen houdbaarheid van vrouwen een spraakmakende documentaire onder de titel 'Beperkt houdbaar'. Daaruit bleek inderdaad dat je tegenwoordig na je vijfendertigste volgens de experts eigenlijk niet meer vers bent. 

 Nu was dat zo'n vijftig jaar gelden ook al zo maar dan op geheel andere gronden; vrouwen waren getrouwd, hadden kinderen en namen niet meer deel aan het arbeidsproces. Getrouwde vrouwen werkten immers niet, het was de man, die elke zondag het vlees sneed, die het geld binnenbracht. De taken waren duidelijk verdeeld en vrouwen konden zachtjes verleppen in het huishouden. 

Mijn moeder vond zichzelf dus al oud toen ze vijftig werd. Ze besloot om vanaf dat moment alleen nog maar bruine jurken te dragen en stiftte nooit meer haar lippen. Ik weet nog dat ik hier van erg schrok. Was dit mijn voorland? Oud en afgeschreven na mijn vijftigste? Geen lol meer, geen kleur meer in mijn leven? 

Gelukkig is er veel veranderd. Vrouwen draaien mee in de maatschappij, verdienen hun eigen geld en kopen hun eigen huis. Je zou dus verwachten dat die houdbaarheidsdatum van vrouwen juist enorm verlengd zou zijn. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Om vrouwen in de toom te houden zijn er gewoon andere maatstaven ingevoerd en dus doe je tegenwoordig alleen nog maar mee wanneer je rimpelloos bent. En haarloos op bepaalde plekken. En de juiste maat labia hebt. Want als je een goed gladgeschoren vagina hebt, horen daar niet een paar van die lellen uit te hangen. 

Een geïnterviewde cosmetische chirurg vertelde in de documentaire van Sunny Bergman dat vrouwen zeggen dat ze last hebben van die lellende labia bij het sporten en fietsen. Maar gaf hij toe, ze vinden het eigenlijk gewoon een lelijk en vies gezicht. 

We zagen ook hoe zo'n ideaalvagina eruit zou moeten zien. Hij zou van een vijfendertigjarige vrouw zijn maar zo zag tie er bepaald niet uit. Hij zag eruit als de vagina van een twaalfjarige. Onvolgroeid. 

Nu realiseer ik me dat er trends zijn op het gebied van lichaamsbeleving en op het gebied van het liefdesleven. Jong proberen te blijven lijkt me op voorhand ook geen verkeerd streven. Een ooglidcorrectie voor een frissere blik; geen punt. En een buikwandcorrectie na een bevalling of na gewichtsverlies kan iemands zelfbeeld positief beïnvloeden. 

Maar wat gebeurt hier? Wat is het 'imago' van puberkutjes bij volwassen vrouwen? Zijn ze zijn in de greep van een virtuele wereld, de onrealistische wereld van de gefotoshopte modellen en second lives, waar de realiteit naar gemodelleerd dient te worden? 

En wat vinden mannen daar eigenlijk van? Als ik aan mijn man vraag of hij een glad geschoren puberkutje opwindend vindt, kijkt hij mij perplex aan. "Ik ben toch geen pedofiel", zegt hij. "Ik hou van echte vrouwen. Ik moet er niet aan denken." 

Toch zijn het wel vaak mannelijke chirurgen die vrouwen tegen grif geld in de 'juiste' maten snijden. Dat brengt mij op een voorstel. Laten we beginnen met de balzakken van mannen. Die vormeloze zakken hangen er zeer onappetijtelijk bij. Ze bungelen knullig bij elke stap die de man zet. Dat kan zo niet langer. Die moeten strak opgetrokken worden tegen de onderbuik aan. Dat oogt een stuk beter en zien ze er uit als  een schandknaapje. Past ook veel beter bij puberkutjes. Als die mannelijke chirurgen eerst zich zelf laten versnijden en pochen over hun nieuw verbeterde mannelijke geslacht dan volgen alle mannen vanzelfsprekend hun voorbeeld. Elke man met bungelende balzakken is dan duidelijk over zijn houdbaarheidsdatum heen.

Pertinente make-up

Elke keer is het weer raak. Er moet een column geschreven worden en ik heb geen enkele inspiratie. Nou, dat is niet waar. Ik had een heleboel inspiratie en een heleboel woorden. Ik had het gehad over het rode haar van columniste van een krant. Ik had haar gezien op de televisie en was echt geschrokken. Ik wist niet dat zij zulk rood haar had want in de krant is haar haar natuurlijk in zwart wit afgedrukt. En ik had het gehad over een schrijfster wiens foto op de voorkant van haar boek prijkte. Haar ogen waren dik omlijnd met zwarte strepen waardoor ze op mij een gevoel van 'nee' ik wil jou boek niet lezen' op riep. 

"Marieke, je zou het hebben over make-up",riep onze hoofdredactrice door de telefoon". Ja, dat is waar. Ik zou het hebben over make-up. 

Een tijdje geleden zat ik in de tram en luisterde ongewild naar een gesprek van twee vrouwen. Ik kon ze niet zien want ze zaten achter mij. 

"Meid, wat heb ik jou lang niet gezien. Leuk. Je ziet er goed uit. Lekker kleurtje. Op vakantie geweest?"

"Nee, ik kom net van de zonnebank".

"Nou je ziet er goed uit. Maar er iets aan je. Ik zie iets. Geen bril meer. Nee, jij had nooit een bril. Andere haarkleur?"

"Nee, ik heb tegenwoordig pertinente make-up".

"O?" 

"Ja, ik was het zo zat om me elke dag op maken. Zonder make-up zie ik er  niet uit. Ik heb dan geen ogen. Ik had het gezien bij Elly, weet je wel, die schoonheidsspecialiste bij ons om de hoek en ik dacht bij me eigen, nou dat wil ik ook".

"Gelijk hebbie. Ja, je ogen zijn een stuk duidelijker."

"Ik kon kiezen uit bruin of zwart maar ik vond zwart wel wat hebben. Zelf deed ik eigenlijk altijd bruin maar ze zei dat zwart beter was. Het deed wel wat zeer, al die kleine prikjes, maar ja. Ik hoef pas weer over een paar jaar terug om het bij te laten werken."

Ik moest me inhouden om me niet onmiddellijk om te draaien. Pertinente make-up. Had ik iets gemist. Ik weet wat permanente make-up is. Twee symmetrische getatoeëerde wenkbrauwen die nèt naast de wenkbrauwplek zitten en omlijnde ogen. Dit alles in de kleur zwart. De twee vrouwen kletsten verder. Opeens stond de pertinente make-up op; ze ging er uit. Ik probeerde achteloos achterom te kijken. Oeps, dat was zwart. Zwart, dik èn pertinent. Ik schrok weer net zo erg als bij het zien van de roodharige columniste op de televisie. Zou er dan nooit iemand zijn die iets durft te zeggen over rood geverfd haar en zwarte lijntjes? Jawel. 

Mannen zeggen er iets over. Maar ze zeggen het niet rechtstreeks. Ze roepen niet van "Jeetje wat zie jij er uit". Nee, ze zeggen heel netjes "zonder make-up ben je mooier." Dat hoor ik van vrouwen wanneer ik ze vertel dat bij de kleurenanalyse ook een make-upadvies hoort. "Nou van mijn man hoeft het niet. Hij vindt mij zonder make-up veel mooier." 

"Wat lief", zeg ik dan. "Nou weet je wat, ik zal je niet te zwaar op maken. En als je man het niet mooi vind dan kan je er alles zo weer afwassen."

Negen van de tien keer belt zo'n vrouw een dag later op met de mededeling dat haar man het prachtig vond. Ja, deze make-up vond tie wel mooi! 

Het zal mannen namelijk worst wezen of een vrouw wel of niet make-up op heeft. Ze hebben er geen verstand van en willen er ook geen verstand van hebben. Ze willen dat hun vrouw mooi is. En hoe ze dat doet, hoeft hij niet te weten. En mannen weten heel goed wat ze niet mooi vinden. Te veel make-up. Te luid schreeuwende kleuren. Dikke zwart strepen. En rood geverfd haar. 

En dat was wat ik had gezien bij de vrouw op de televisie. Het was te veel. Te veel rood en te veel zwart. Het schrikt mannen af. En dus dames, hier een ongevraagd adviesje. Probeer een ander kleurtje dan zwart en smeer voor de verandering gewoon bruin in je haar. Houdt het subtiel en je man zal zal je prachtig vinden.

Haar en Hem

Heeft u het al gezien? De nieuwe mannenmode. Het ziet er geweldig uit. Een en al verleiding. Veel bloot: mannen decolletés. Het beloofd wat deze zomer. Ik denk dat wij vrouwen eindelijk net zo kunnen gaan genieten zoals mannen dat al eeuwen doen. We gaan zitten op terrasjes met wijntjes en een zonnebril op en dan kijken. En keuren.

Zo van; "Zie je die daar. Die met dat roze hemd. Kan dat nou? Of kan dat nou net niet. Ik weet het niet hoor maar echt geweldig is het niet. Ik zie toch wat stoppeltje."

"Ja, dat zie ik ook. Rechts van je zit er wel eentje die er mee door kan. Die weet hoe het moet. Hij heeft zijn borsthaar goed geschoren". 

"O ja, dat ziet er goed uit. Hij is alleen, geloof ik. Ga jij er op af of ben ik aan de beurt. Waar zou die van houden. Biertje of een wijntje. Och nee, het is een Spaatje. Ik had het kunnen weten met zo'n lijntje."

Ik heb het vermoeden dat vrouwen door deze nieuwe mannenmode wel eens echt los zouden kunnen gaan. En het is tijd dat de mannen zich en masse gaan bezig houden met hun uiterlijke verschijning. Ook wij vrouwen hebben recht op schoonheid om naar te kijken en om van te genieten. Niets is immers heerlijker dan een fris ruikende en glad geschoren man op de bank of in de keuken. Of in bed! Terwijl ik dit zo bedenk vraag ik me af of mannen zich eigenlijk wel realiseren wat 'blote mode' inhoud. Het vraagt nogal wat onderhoud voordat je een goed eindresultaat hebt bereikt. Wij vrouwen weten dat uit ervaring. Al jaren, nee, al eeuwen lang wordt er van ons verlangt, en wij doen dat graag, om mannen te behagen. En al eeuwenlang hebben wij er veel moeite voor gedaan. Van baden in ezelinnenmelk tot chirurgische ingrepen. Sommige van die dingen zijn puur genot zoals een massage of een diep werkend masker op je gezicht. Maar uit ervaring weet ik hoe pijnlijk harsen in de zogenaamde binkinistreek is. En dat je huid er niet van opknapt. Mijn oksels raakten zeer ontdaan na ontelbare scheerbeurten en gingen in staking. Het gevolg was dat ik tijden niet kon scheren en dus ook niet meer op een snikhete dag een T-shirt 'met zonder mouwen' aan kon. 

Gelukkig staat de hele cosmetische industrie klaar om de mannen te begeleiden en te ondersteunen met hun producten. Voor deze industrie komt het mannenbloot als geroepen. De markt voor vrouwencosmetica is namelijk flink aan het verzadigen. En zo langzamerhand beginnen vrouwen door te krijgen dat al die crêmes vaak niet doen wat ze beloven. Hoe graag we dat ook zouden willen geloven. Nu is de man aan de beurt. Hij is de nieuwe doelgroep van de mode en de cosmetica. En dat niet alleen. Ook hij mag zijn haar laten verven en zijn 'love handles' laten weg zuigen.

Ik heb het vermoeden dat we echt kunnen gaan genieten van prachtige welriekende mannen met glanzende torso's. Met haarloze oksels, benen, billen, buiken en ballen. Voortaan glijden onze handen niet meer over een zacht behaarde ronde bil. En spelen vingers geen spelletje meer met okselhaar van onze geliefde. Nee, onze vingers raken geprikkeld door de duizenden kleine stoppeltjes van het geschoren haar. Niks sensueel zacht haar op de billen of op de borst. De sensualiteit zal van een andere orde moeten zijn. Iets glad, glibberig en luidruchtig ruikend naar een een of ander duur parfum?

Ik weet het niet. Ik begin opeens een verlangen te krijgen naar een ouderwetse man met veel haar. Overal. En het is niet erg wanneer er wat minder haar op zijn hoofd zit. Ik wil geen gladde man. Ik wil een echte man.

 

Andere kwaliteiten

"Jij hebt stompe handen." Het kwam er hartgrondig uit. Ik deed mijn handen onmiddellijk onder de tafel en kromp in een. Na tien jaar huwelijk nog nooit iets negatiefs gehoord te hebben over mijn lijf en leden bleken mijn handen niet te kunnen. Ik stond op het punt de tafel af te ruimen maar wist niet zo goed hoe dat te doen zonder mijn handen te laten zien. Er kwam nog meer. Ze had niet alleen mooie lange vingers; ze ook nog eens erg leuk en aantrekkelijk. Hier kon ik niet tegen op. Ik was volledig uit het veld geslagen.

Sinds kort wandelt er een leuke, jonge en aantrekkelijk vrouw, met mooie lange vingers, rond op het werk van mijn man. Ik, ouder, klein met kleine, nee, stompe handen en overbekend. Weg zelfvertrouwen. Een lichte misselijkheid kwam opzetten. Evenals een boosheid.

Ik vermande me en ruimde de tafel af. De rest van de week kwam ik er zo af en toe met een zo genaamd grapje op terug. "O, kijk, schat. Een meisje met lange vingers op de tv." Net zo lang tot hij zei dat ik andere kwaliteiten had. 

Ik keek hem aan en zei dat dat allemaal niet genoeg was. Tja, ik weet dat ik veel eisend ben. Maar andere kwaliteiten laten nog steeds mijn handen stomp zijn. En "sorry" heft het gevoel van diskwalificatie niet op. Natuurlijk weet ik wel dat mijn handen nooit de hoofdprijs zullen winnen in een schoonheidswedstrijd. Evenals mijn knokige knieën of mijn benen. Maar tussen zelf weten en negatief benoemt worden door een ander, zit een groot verschil. Helemaal wanneer die ander je geliefde is.

"Kind, je moet er boven staan," zei mijn moeder wanneer ik als kind werd geplaagd door mijn broer. "Schelden doet geen zeer. Slaan des te meer," was het bekende adagium. Inmiddels weten we dat schelden geen lichamelijk letsel oplevert maar wel hartzeer. En dat hartzeer heel pijnlijk kan zijn en belemmerend in het leven. Soms leidt hartzeer ook tot ontploffingsgevaar. 'Doet tie anders nooit?' blijkt dan iemand af getuigt te hebben. Uit rancune. Vaak hele oude rancune.

Na wat doorvragen over mijn 'andere kwaliteiten,' blijk ik te beschikken over mooie ogen en een mooie mond. Maar wat ik eigenlijk wil horen, komt er niet uit. Ik wil horen dat hij zegt, "Schat, ik houd van je. Met alles er op en eraan." Ik wil meer zijn dan stompe handjes. Maar dat zegt hij niet. Hij snapt het ook niet. Tot dan ik het voorval vergelijk  met een sollicitatie. 

Geachte heer,

Dank voor uw sollicitatie maar wij hebben gekozen voor een andere kandidaat die voldoet aan de door ons gewenste kwaliteiten. Wensen u veel succes met uw andere kwaliteiten......

En dan valt het kwartje wel. 'Andere kwaliteiten' staat vaak voor het niet voldoen. Voor een afwijzing. Die 'andere kwaliteiten' worden nooit duidelijk en laten je in het ongewisse en dat voelt ronduit vervelend. Want;  wat doe je niet goed? Of wat ontbreekt er? Wat heb je wel in huis? 

Ik vraag hem of ik ooit iets negatiefs over zijn lijf en leden heb gezegd. Hij denkt diep na en zegt dat ik dat niet heb gedaan. Nee, ik hoop ook dat ik dat nooit zal doen want negatieve diengen zeggen over iemands lijf terwijl je van diegene zegt te houden, is niet slim. Voor je het weet heb je een crisis in je relatie. 

Aan mijn handen kan ik niet veel veranderen. Aan mijn man's voorkeur ook  niet. Maar ik kan er wel een column over schrijven. Met mijn 'andere kwaliteiten.'

 

De boer en de verkoopster

"Staat er weer zo'n mens met zo'n ding met kleuren. Wat moet ik er mee. Vast weer een onzeker typje die geen eigen smaak heeft. Nou, ik ga haar mooi niet helpen. Of beter; ik help haar zo snel mogelijk mijn winkel uit."

Ik las dit allemaal in het tekstballonnetje dat boven haar hoofd hing. En ik zag de paniek in haar ogen. Net voor ze zich om wilde draaien glimlachte ik vals en vroeg haar of ze mij kon helpen aan een rood t-shirt. Ik wees een aantal rode kleuren aan op het kleurpalet van mijn klant. Met een blik als of het om een walgelijke kleuren ging, keek ze naar het rood. 

"Nee, dat heb ik niet."

"O, en welke kleuren rood heeft u dan wel?" Daar had ze niet van terug. Ze dacht dat ze duidelijk was geweest in het afpoeieren.

"Ander rood?" 

"Ja, andere roden kleuren."

Even leek het als of ze een licht puntje zag. Ze liep naar een rek met roden kleuren en pakte er een aantal uit.

"Dit heb ik,"zei ze. "En, o ja, ook nog deze en deze." Ze begon er bijna plezier in te krijgen. Maar, pas op, want dat was niet de bedoeling. Mensen met die kleurdingen help je niet. Ik las het in haar tekstballonnetje.

"Geweldig. Dank u wel," zei ik. "Er zitten precies de goede kleuren bij."

Ze keek verbaast. Had ze iets goed gedaan? Ze begreep er niets van. Ik ging terug naar mijn klant met de rode t-shirts. Eentje ervan was perfect. Opnieuw ging ik naar de verkoopster met mijn liefste glimlach.

"We hebben een perfect rood t-shirt gevonden en nu willen we ook graag nog een blauw t-shirt. Zal ik even met u meelopen? Dan kunnen we kijken of er een mooie blauwen bij zit."

Samen gingen we aan de slag en ik gebruikte het kleurenpalet. Ze keek toe en er kwam een nieuwsgierige blik in haar ogen.

"Doe je dat zo? O, dat wist ik niet. Ik dacht dat je altijd precies die kleuren moest hebben die in zo'n palet zitten. Maar dat zie ik u niet doen."

"Nee," zei ik, dat is de helemaal niet bedoeling van een kleurpalet. De kleuren die er in zitten zijn eigenlijk niet anders dan voorbeelden van kleuren. Ze geven aan in welke hoek je het moet zoeken. De kleuren moeten matchen en mogen hetzelfde zijn maar het hoeft niet. Bovendien zou de wereld wel heel klein worden met alleen de kleuren van zo'n palet."

 "O, maar weet ik nog wel een paar leuke dingen te vinden. Wat denkt u van een jasje, een rokje en een vestje in deze kleuren?"

Ze werd warempel enthousiast. Ze kwam aandragen met een prachtig setje dat mijn klant geweldig stond. Het succes zorgde er voor dat er geen negatieve tekstballonnetjes meer verschenen. Ze kreeg de smaak te pakken en was bijna niet meer te stuiten. We kregen het nog moeilijk om te kiezen uit zoveel leuke combinaties. 

Tijdens het afrekenen, ze had in één keer haar maand omzet binnen gehaald, zei de verkoopster dat ze nooit had geweten dat het winkelen met een kleurpalet zo makkelijk was. Veel makkelijker dan ze ooit had gedacht. Ze had er altijd negatief over gedacht. Zo van 'daar kan je niets aan slijten.' De twee grote tassen vol met kleding bewezen nu wel anders. Mijn klant ging naar huis met een complete nieuwe zomergarderobe met heel veel mogelijkheden. Ze had van zakelijke kleding voor het werk tot lekker casual in tuin met man en kinderen.

"Tja", begon ik met een toch wel iets triomfantelijk glimlachje en ik kon mijn mond nog net op tijd dicht houden. 'Wat een boer niet kent....,' had ik willen zeggen. 

Bij het weg gaan keek ik nog even om naar de verkoopster. Er hing geen tekstballonnetje meer boven haar hoofd maar ze had wel een tevreden glimlach om haar mond. Net als mijn klant en ik.

Long hot summer

Zal ik hotpink nemen? Of knalrood? Nee, ik ga voorzichtig beginnen. Iets met parelmoer er in en een beetje onopvallend. Het is zo lang gelden dat ik mijn teennagels heb gelakt. Moet er eerst weer aan wennen om te doen. En niet alleen mijn nagels moeten gekleurd worden. Het hele onderstel van voeten en benen moet een groot onderhoudsbeurt. Haren er af, scrubben, nagels gevijld en eetplekken verwijderd. Overmorgen is het zo ver, dan ga ik, met collega's, een catwalktraining krijgen van Kim.

Een maand geleden heb ik een paar prachtige witte hoge hakken gekocht. Ook weer voor het eerst na jaren op degelijke sandalen, die zo goed zijn voor je voeten, te hebben gelopen. Die sandalen liepen heerlijk maar waren wel erg praktisch en bij een leuk jurkje of rokje stond het vaak als een vlag op een modderschuit. En wat doe je dan? Dan doe je toch maar weer een lange broek aan. Terwijl ik diep in mijn hart eigenlijk gewoon heel vrouwelijk wil flaneren. Ik wil dat mannen hun kop weer bijna van hun romp draaien en dat er weer gefloten wordt als ik voorbij loop. En dat mijn eigen  man nog maar aan één ding kan denken als hij mij ziet. Ik wil een lange hete zomer. Op naar de catwalktraining van Kim!

We beginnen schuchter met oefeningen. Kim wil dat we leren lopen met heel ons lijf en dus maken armen, schouders, borstbeen en middenrif los. Ook de heupen en de voeten moeten er aan geloven. Dan gaan we lopen op rechte lijn en moeten we onze voeten recht naar voren neer zetten. Naar grond kijken is ten strengste verboden! Vervolgens leren we op onze tenen te lopen als of we hakken aan hebben. Dan moeten de heupen, de schouders en onze armen mee gaan doen. Tenslotte moeten we op onze hoge hakken hetzelfde doen tot ons hele lijf mee swingt. Inmiddels is alle schuchterheid verdwenen en hebben we brutale pretogen gekregen. Tussendoor zijn we steeds even op film gezet en na afloop zien we onze vorderingen terug. De veranderingen zijn groot. Iedereen loopt anders.  We zijn veranderd in parmantige gazellen die met een vrouwelijke trots door de ruimte lopen. Het maakt niets uit hoe groot, klein, vol of dun je bent; vrouwelijkheid zit in de swing van het lopen.

Het is een week geleden en vandaag ga ik mijn catwalkles in praktijk brengen. Ik moet naar de stad en heb sloten dit te doen op mijn hoge hakken. Buiten lopen is heel wat anders dan in de studio met Kim naast me. Ik probeer me te herinneren wat ze allemaal heeft gezegd. Recht vooruit kijken. De borst omhoog en de swing er in. Het lukt!  Ik loop in een rustig tempo naar de tram. Onderweg kom ik twee vrouwen tegen op stevige stappers met een flink tempo. Dat zit er voor mij even niet in. Ik loop als een dame naar de tram. Maar wat te doen als de tram er aankomt en ik die wil halen? Rennen? Dat hebben we niet geleerd op hoge hakken. Misschien is dat ook wel gevaarlijk. Ik besluit om mijn tempo iets te verhogen en wat grotere stappen te nemen. Ook dat gaat goed en mijn zelfvertrouwen stijgt. Ik kan het echt! In mijn tas heb ik voor de zekerheid een paar comfortabele slippers maar zowel de heen-als de terugweg blijf ik op mijn hoge hakken lopen. Of ik daadwerkelijk meer sjans heb gehad weet ik niet. Het lopen had al mijn aandacht. Wat ik wel weet is dat het leven op hoge hakken lopen lekker langzamer maakt en veel meer swingt. Ik weet het nu zeker; het wordt een lange hete zomer met knalroze nagellak!

Opvallen

Ze vaak van top tot teen bekeken door haar directe chef wanneer ze binnen komt op haar werk. De blik van haar chef spreekt dan boekdelen; verbazing en minachting. Laatst had ze haar roze met rood gestreepte jurkje met capuchon aan en haar chef viel bijna uit haar schoenen. Heerlijk vindt ze dat wanneer ze er weer in geslaagd is om zich zo te kleden dat ze opvalt. Mijn nichtje werkt bij een nogal serieus bedrijf en ze weigert zich aan te passen aan de ongeschreven maar o, zo duidelijk dresscode. Ze gaat binnenkort voor zich zelf beginnen. Niet geheel vrijwillig maar omdat deze werkgever niet verder wil met haar wanneer het project klaar is. Een volgend project zit er dus niet in en dus wil ze voor zichzelf beginnen. Ze wil zelfstandig zijn en niet meer afhankelijk van chefs en zo. Ik vraag haar hoe ze dat aan gaat pakken.

"Nou," zegt ze, "ik heb een groot netwerk."                                                    

"Enne, hoe ga jij je zelf profileren?"

"Nou, gewoon. Zoals ik ben."

"Ja, ja," zegt ik een beetje vals. "In je gestreepte jurkje?"

 Nu krijg ik een veel zeggende blik. Ik doe nog net op tijd mijn mond weer dicht. Familie kan je niet adviseren. Is levensgevaarlijk. Voor je het weet heb je het gedaan. En dus ga ik haar niet vertellen over Ella. Ella Vogelaar wilde geen mediatraining. Ella wilde vooral zichzelf blijven. En zo kwam het dat Ella in New York in een simpel jurkje met een rugzakje rond liep als een Nederlandse toeriste en niet als een Nederlandse minister. Het jongetje van 'Geen Stijl' kreeg haar behoorlijk op de kast met zijn vragen die notabene gingen over een mediatrainer die voor haar zou rond lopen in haar werkomgeving. Nee, die was er niet voor haar maar voor iemand anders. Het beruchte filmpje laat zien hoe zeer zij zelf de adviezen van die meneer goed had kunnen gebruiken.

Ik ga mijn nichtje niet vertellen dat uitstekende prestaties vanzelf sprekend ook gezien worden door je omgeving. Want dat is niet zo. Je kan perfect presteren maar niet opgemerkt worden omdat je onzichtbaar bent. Of te wel; je weet je zo te kleden en te gedragen dat je op gaat in het meubilair.

Dat zal mijn nichtje niet snel gebeuren. Bij haar is nou net omgekeerde het geval. Ze is te luid aanwezig in haar verschijning. Ze valt op en uit de boot met haar roze met rood gestreepte jurkje met capuchon. Ze doet vreselijk haar best en is goed in haar werk maar jurkje zorgt er voor dat ze niet serieus genomen wordt. En wat erger is; haar contract wordt niet verlengd.

Net als bij Ella. Ze wilde graag zichzelf blijven en authentiek zijn. Helaas vergat ze dat authentiek zijn en jezelf blijven een enorme zelfkennis vraagt. Om te kunnen zijn wie je bent moet je heel goed weten wie je bent en hoe je bent. Dan moet je ook heel goed weten dat je als minster niet meer een gewone Nederlander bent met een baan maar een Buitengewone Nederlander met een Buitengewone Baan. Een zo genaamde BNBB'er. En als BNBB'er kan je niet meer gewoon in je neus peuteren want dat komt op Youtube. Alles wordt anders als BNBB'er en daar moet je je stevig van bewust zijn. 

O, wat zou ik graag deze beide kanjers van vrouwen adviseren. Ik zou beginnen met een grote grijze plastic zak waarin ik een roze rood gestreept jurkje en een rugzakje zou doen. Vervolgens naar een winkel en daar voor allebei diverse outfits voor diverse gelegenheden bij elkaar shoppen zodat ze serieus genomen kunnen worden en positief opvallen. Hebben ze nodig. Mijn nichtje om werk te vinden en Ella om binnenkort haar boek te presenteren. 

Afzeikmentaliteit

Je zal maar in dit leven Willem Alexander heten en de aanstaande koning zijn. Dat is geen pretje. Als kroonprins mag de hele wereld over je heen vallen en met name de Nederlanders zelf. En dat zijn zeikers. Pietleuten. Miereneukers. Maar vooral afzeikers.

Van jongs af aan is W.A. gevolgd met een loep. Alles wat hij deed, werd uit vergroot en tegen het licht gehouden van het aanstaande koningschap. Die lat ligt hoog en hij zal het nooit goed doen in de ogen van de afzeikers. Nu zit het hem ook niet echt mee. In zijn jonge jaren was hij niet alleen heel erg blond maar ook nog eens wat voller van postuur. Je zou denken dat een jonge blonde god de wereld aan zijn voeten heeft maar dat geldt voornamelijk voor andere jonge blonde goden en niet voor een aanstaande koning; daar gelden andere regels voor. Van een jonge blonde god wordt verwacht dat hij mannelijk is, een flierefluiter en een charmeur die op latere leeftijd, wanneer zijn haar donkerder is geworden, een serieuze man is die zijn verantwoordelijkheid weet te nemen. Hartstikke stereotiep maar de meeste mensen denken in stereotiepen. Dat maakt de wereld makkelijk en overzichtelijk.

Nu is W.A. een blonde man die niet donkerder gaat worden op latere leeftijd. Hij is een man die waarschijnlijk eeuwig blond blijft en niet zal grijzen. Hij hoort tot het type 'lichte mannen' die lang een jongensachtige uitstraling houden. 

"Wat een boffert," denkt u nu, "dat zou ik ook wel willen." U heeft gelijk; het is natuurlijk geweldig om er lang jong uit te zien. Maar niet voor W.A. Van hem verwachten we leiderschap, intelligentie, inzicht en serieuze woorden. En dit soort eigenschappen dichten wij een donkere mannen zoals Balkenende toe. Kortom; W.A. heeft het 'blonde mannensyndroom." Nu zou je verwachten dat iemand in zijn positie flink gecoacht wordt op dat gebied maar dat is niet echt duidelijk. U begrijpt dat mijn handen regelmatig jeuken om zijn imago van 'dom blondje' te veranderen in 'slim blondje.' Dat kan en dat is wat hij nodig heeft. Hier onder een aantal tips voor W.A. en andere blonde mannen in leidinggevende posities.

Tip 1. Donkere pakken, denk aan antraciet en donkerblauw, maken dat u er uit ziet als een schooljongen in het pak van uw oudere broer. Niet doen dus. Draag deze alleen als het écht niet anders kan bij zware politieke of officiële gelegenheden. En alleen op een begrafenis mag u in het zwart. Wel doen: een pak zo donker of licht als uw haar met een overhemd in de kleur van uw ogen.

Tip 2. Neem een bril. Niet zo'n zware zwarte bril die Marc-Marie Huijbregts draagt sinds hij zijn cavia's heeft thuis gelaten. Zonder die bril ziet hij wat verloren en kaal uit. Met bril oogt hij ouder, wijzer en serieuzer.

Tip 3. Verf uw haar iets donkerder. 

Tip 4. Of verf uw wenkbrauwen en uw wimpers iets donkerder. Dit geeft meer diepte en maakt u gezicht mannelijker. Echte lichte en blonde mensen hebben meestal weinig tot geen kleur in hun wenkbrauwen en wimpers. 

Nu denkt u vast dat ik wel heel erg koningsgezind moet zijn. Maar dat is het niet. Het gaat mij om het eeuwige afzeiken van mensen. Het lijkt wel of niemand het meer goed kan doen. Het eerste wat je vandaag de dag een verslaggever hoort vragen is "waar ging het fout" en "wie is er schuldig." Lekker makkelijk. 

Ik denk dan ook dat Maxima een beetje ongelijk had toen ze zei dat de Nederlandse mentaliteit niet bestaat?. Die bestaat namelijk wel. Een stukje mentaliteit wel te verstaan; de afzeikmentaliteit.

 

Bellen of ketting

'Prinses Laurentien blinkt uit in veelzijdigheid' kopt een glossy over royals. Dat geloof ik graag. Ze is een 'bezige bij' die op dit moment veel dingen te gelijk aan het ondernemen is. Taal is haar 'ding' Ze zet zich in voor analfabeten, heeft ze een kinderboek geschreven en haar stem geleend aan Nijntje. Het grappige is dat bij mij niet direct het woord 'veelzijdig' naar boven plopt als ik aan Laurentien denk. Nee, het woord dat bij mij naar boven schiet is 'in de war.' Ze ziet er vaak uit alsof ze niet zo goed weet hoe ze zich zou kunnen kleden. Ik volg haar niet op de voet maar als ik haar zie in een royal t.v. programma of in een royal glossy, dan schrik ik elke keer. In het beste geval is het het nèt niet en in het ergste geval is het te verschrikkelijk om naar te kijken. Onlangs verscheen zij in een grijs gemelleerd jurkje met veel nieuwe blonde stukjes in haar haar en bleek roze lippenstift op. Vreselijk! Wie, o, wie had die outfit voor haar bedacht. Het leek wel pindkaas met haring. Brrr......

Laat ik wel zeggen dat ik haar een leuk mens vind. En dapper. En ik zie aan haar outfits dat ze op zoek is naar een eigen stijl. Nu weet ik niet of ze geadviseerd wordt. Misschien wel. In dat geval vraag ik me af wie op basis waarvan haar ooit verteld dat ze die blonde plukjes in haar moet doen. Diegene die dat bedacht heeft, moet opnieuw naar school. Blonde plukjes in haar dat zo donker is als van Laurentien maken haar tot een poedel met een pruik op. Misschien is het haar geadviseerd om zo haar donkere wenkbrauwen 'zachter te maken.' Helaas is het effect is precies tegenover gesteld. Die blonde plukjes maken haar wenkbrauwen nog donkerder en aanweziger in haar gezicht. Doel faliekant gemist. 

En dan is er nog iets waar Laurentien wat problemen mee heeft. Haar wat korte hals. Hebben veel vrouwen last van. Omdat te verdoezelen heeft ze een sterke voorkeur om lange oorbellen te dragen met daarbij een sjaaltje of ketting strak om haar hals. Op bijna elke foto van haar is dat te zien. Helaas zijn geen van die dingen dé oplossing voor een korte hals. Sterker nog; ze maken een korte hals nòg korter. En eigenlijk zijn die twee dingen samen, bellen en ketting, net te veel van het goede. Overigens ook voor mensen met een lange hals. De simpele regel 'less is more?' is hier van toepassing; of de bellen of de ketting c.q. sjaaltje.                                    Hier onder een aantal tips voor vrouwen met een korte hals.

Nooit meer doen.                                                                                                   1. Weg met de korte geknopte sjaaltjes.                                                                      2. Korte kettingen.                                                                                                   3. Hoog gesloten shirts, jasjes e.d.

Wel doen!

1. Bellen niet langer zijn dan ± 3 cm                                                                       2. Ketting die lager hangt en de hals verlengt.                                                             3. Kiezen voor of de bellen of de ketting.

En dan nog wat puntjes voor vrouwen met donker haar en volle wenkbrauwen.

Nooit meer doen.                                                                                                      1. Blonde plukjes in het haar.                                                                                      2. Bleke kleuren op je lippen.                                                                                   3. Over geëpileerde wenkbrauwen.

Wel doen!                                                                                                                  1. Oost west, eigen haarkleur best.                                                                            2. Mooi geëpileerde wenkbrauwen die niet te dun zijn.                                            3. Kleur op je lippen

Lieve lezeressen, scheur dit stukje uit en stop het in je portemonnee. Kom je ooit Laurentien tegen, wat niet onwaarschijnlijk is bij deze duizendpoot, geef haar dit dan. Ik denk dat ze deze adviezen wel kan gebruiken. Want anders blijft ze er altijd uit zien als een in de warrig prinsesje in plaats van een krachtige geloofwaardige jonge vrouw.